رفتن به بالا
  • دوشنبه - 6 ژوئن 2022 - 01:14
  • کد خبر : ۱۹۵۱
  • چاپ خبر : با رفتن سیدمحمود دعایی روزنامه نگاری یتیم شد

با رفتن سیدمحمود دعایی روزنامه نگاری یتیم شد

دعایی رفت، روزنامه‌نگاری یتیم شد   هنوز امیدی بود. هنوز نفسی می‌آمد. هنوز حاج آقا دعایی بود . هیچ کس در انقلاب سابقه او را نداشت. مدیر رادیوی انقلابیون. مرد معتمد همه ادوار انقلاب. او کسی نبود که وقتی از آزادی یا حقوق انسان حرف می‌زند، کسی برنجد یا زبانی بر علیه او گستاخ شود. […]

دعایی رفت، روزنامه‌نگاری یتیم شد

 

هنوز امیدی بود. هنوز نفسی می‌آمد. هنوز حاج آقا دعایی بود . هیچ کس در انقلاب سابقه او را نداشت. مدیر رادیوی انقلابیون. مرد معتمد همه ادوار انقلاب. او کسی نبود که وقتی از آزادی یا حقوق انسان حرف می‌زند، کسی برنجد یا زبانی بر علیه او گستاخ شود.

 

در مداومت او بود که نفسی در لای سطور روزنامه می‌کشیدی. دعایی واسطه می‌شد که آزاد باشی. آزار کمتر شود. دوستی جایگزین کینه شود.

 

ای مرد نجیب، شوخ پرلبخند، سالها چشم من وقتی مشروطه و روحانیت روزنامه نگارش را تصور می‌کرد ، تصویر تو بود که جان به تصور می داد.

 

نسل روزنامه‌نگاران ما، از تصویر تو به انقلاب آشتی رسید. اصلا دیگر روحانیان دوست داشتنی، ورسیون و نسخه‌ای دیگر از تو بودند. تو از خودت مایه می‌گذاشتی. از خود شوخی را آغاز میکردی.

 

در همه سالهایی که روزنامه نگاری اهمیتی داشت، تو امام قبله یاب بودی. ترکیب زیبایی از طالقانی ، امام موسی صدر ، خاتمی و هرکس نجیب بود.

تو خود را فدای روزنامه و هنرمند می‌کردی. خم می‌شدی تا اهل کتابت، خم نشود و دست کسی را نبوسد…خاکت بوسه گاه من … پیر روزنامه نگاری ایران…آرام بخواب…

 

علی صارمیان /۱۵ خرداد ۱۴۰۱

اخبار مرتبط